If you choose to stay, you will lose today
Innocent bystanders are pushed away
You see, I don’t talk, I let the silence speak
At first I stalk and then you might see me

Voorzichtig stap ik achter de muur vandaan. Mijn ogen blijven gericht op mijn doel. Voorzichtig, gebruikmakend van schaduwen, loop ik achter ze aan. Ik bestudeer ze nu al een tijdje, en ik weet, vannacht moet het gebeuren. Voor ik te veel sympathie krijg voor de jongen met het ravenzwarte haar en medelijden met zijn kleine grote broer. Ik ga mijn in 3 weken verzamelde informatie in mijn hoofd nog een keer na. De tour van de twee is afgelopen, vanavond zijn ze in het hotel, kamer 384. Ik ben zelfs nagegaan waarom ze in die kamer verblijven. Hun lijfwacht vertelde het me, na een behoorlijk aantal glazen bier. Ik krijg informatie los uit iedereen, altijd. De jongens verblijven daar, omdat de fans altijd zullen kijken bij de kamers met het nummer 483, niet bij het omgekeerde. Ik ontwaak uit mijn gedachten als een kleinere jongen met blond haar langs me komt rennen. Hij roept naar de broers: ‘Tom, Bill, wacht! Ik ga met jullie mee, Georg heeft weer iemand mee voor vanavond, ik blijf maar even bij jullie. Ik vloek binnensmonds, dat was niet volgens plan.

Assassin’s creed, I pass the scheme
I make the way I hurt them into a masterpiece
And now I passed the piece, so don’t pass the peace
Forget it, you better watch, I attack with ease

Ik bel mijn opdrachtgever. ‘Ze zijn nu met zijn drieën, moet het plan voor vanavond doorgaan?’ ‘Nee, nu zijn ze met zijn tweeën, die broer alleen had je nog wel aangekund, maar als het er twee zijn wordt het moeilijk.’ ‘Goed, wat nu dan?’ ‘Blijf ze volgen, wacht op het geschikte moment, en maak hem af.’

In battle of beasts, in a master beat
A medieval gladiator that will wreck the beats
I go through marrow and bone
My arrow and bow, words running away as I scatter the flow
Now let it go (put it down)
Chase ‘em all (just grab them)
Make your move, before you’re losing the momentum
Red ink, white feather, unerasable wrath
And another character loss as I follow the path

Ik zucht, en volg de drie jongens naar het hotel. Ik wacht even, en loop dan rustig naar binnen. Ik groet de man aan de receptie, en loop gewoon door, alsof ik in het hotel hoor te zijn. Eigenlijk hoor ik hier ook te zijn. Het is mijn werk, mijn opdracht om hier te zijn. Mijn doel is de jongen, de jongen met het zwarte haar, zijn meisjeskleding en zijn make-up. Hij moet eraan. Als ik langs een paar jonge meisjes loop, zie ik in een oogopslag dat ze shirts aanhebben met de jongen voorop. Wat wil je, hij is beroemd in heel Europa. Ik loop naar ze toe. ‘Zijn jullie ook fan van Tokio Hotel?’ Een van de meisjes knikt heftig, een leuk kind met halflang zwart haar en groene ogen. ‘Jij ook dan?’ Ik knik. ‘Wie vinden jullie de leukste jongen?’ Het meisje kijkt me wat vreemd aan, maar zegt dan: ‘Bill, maar de rest zijn bijna even leuk. Bill is alleen knapper.’ Ik krijg een lichtte steek in mijn maag, als ik het enthousiasme in de ogen van de meisjes zie. Als ze toch eens wisten wat ik hier kwam doen! Ik liep verder. Ik moest me focussen op mijn missie, ik mocht me niet af laten leiden door die meisjes.

I won’t break or fall
Hunt them down till I find every
Last damn soul
Making my way home again
The chosen
(Run away, your faith is sealed)

Ik loop de trap op, en houd in als ik stemmen hoor. Ik groet adem verlicht als ik het wat oudere echtpaar naar beneden zie komen. Ik groet ze stijfjes, en ze groeten vriendelijk terug. ‘Wat doet zo’n jonge jongen nog zo laat hier in het hotel?’ vraagt de oude dame, ‘Ik zag net ook al een groepje van die jonkies langskomen.’ ‘Ja mevrouw,’ zeg ik beleefd, ‘dat zijn mijn vrienden, ik was net op weg naar ze.’ ‘Ga dan maar gauw naar ze toe, laat je maar niet ophouden door zo’n oude zeur als ik.’ Zegt ze vrolijk. Ik glimlach, en loop dan verder de trap op. Op weg naar kamer 384.

Heroism, mysticism essentially
You can’t get this immense intensity
They don’t understand what I’ve become
Or where I’m coming from
Gotta run from the sun or none
Can’t escape, madness stays
So, these landscapes don’t play in this mad masquerade
So ran away (hey)
Remember that day
Will not come the way for who prefer to pray

Ik zou een held worden, had mijn opdrachtgever me beloofd, ik zou geëerd worden door ze, voor altijd. Maar daar gaf ik niet om, het was mijn werk, meer niet. Ik wist dat er niet veel meer van mijn soort bestonden. Huurmoordenaars, noemden mensen die er niks van wisten het. Ik noemde het liever assassin. Het was een kunst om iemand dagenlang, soms zelfs wekenlang te volgen, en ze daarna te vermoorden. Niet in koelen bloede hoor, als je iemand dagenlang volgt, ze beter kent dan hun familie en vrienden ze kennen, dan kun je niet iemand in koelen bloede vermoorden. Daarom was het ook zo’n goed betalend werkje. Ik was een van de besten van mijn vak, een perfectionist. Daarom was ik gevraagd. Het was mijn taak dé Bill Kaulitz te doden. Maar ik was te bekend geraakt met deze jongen, en ik voelde mee met zijn fans. Ze zouden hem missen.

I won’t break or fall
Hunt them down till I find every
Last damn soul
Making my way home again
The chosen
(Run away, your faith is sealed)

Ik pakte het briefje dat in mijn broekzak zat. Het was gekreukt, en lichtelijk onleesbaar door de regen van vanochtend. In mijn hoofd las ik het briefje. Ik kende de tekst al bijna uit mijn hoofd.

Geachte,
Wij hebben gehoord dat je een van de weinigen bent die het edele vak nog verstaan. Het edele vak der halfgoden. Ook weten we dat je van een uitdaging houdt. Nu hebben wij een opdracht voor je. Vermoord Bill Kaulitz. Je krijgt goed betaald, maar het zal niet makkelijk worden. Hij wordt bijna dag en nacht in de gaten gehouden door zijn broer en bodyguards. Hij moet dood, hij verpest de mensheid met zijn uiterlijk en homo-heid. Faal niet, of het zal je slecht komen te staan.
Mijn naam zal niet genoemd worden. Noem me maar je opdrachtgever.

Normaal hield ik niet van dit soort bedreigingen, maar deze opdracht had niveau. Een beroemdheid, een rockster met een enorme hoeveelheid fans en bewaking. Dat was de kans om mezelf en anderen te bewijzen dat ik nog steeds aan de absolute top stond. Vanaf dat moment was het lot van Bill Kaulitz bezegeld.

The living are living a lone world
My quest is my life, caught up in my own world
I feel attached, got accepted
Chosen at first, now I’m cursed and rejected
I guess heroes, we gotta fall
I have built this and now I’m not part of it at all
I’m me but that’s not what the mirror sees
What it sees is a serious series of conspiracies
There’s no room for a pure heart
In a system that views true corruption as a pure art

Ik stond al snel in de gang waar ik moest zijn. Ik telde de deuren. 384 was de derde deur links. Ik ging achter een plant zitten, en maakte het mezelf zowaar gemakkelijk. De jongens hadden deze hele gang voor zichzelf gereserveerd, zodat ze niet het risico liepen bij fans in de gang te zitten. Dat maakte het voor mij alleen maar makkelijker. De muren hier waren zo gehorig, dat ik ze door de deur heen kon horen. ‘Bill! Kap nu eens, laat ons spelen op de playstation, ga je haar doen ofzo!’ hoorde ik een jongensstem. Met een chagrijnig gezicht kwam het gespreksonderwerp iets later inderdaad naar buiten. Hij liep een andere kamer in. Meteen kwam ik in actie. Ik glipte door de deur, vlak voor hij op slot viel. Ik liep door naar het grote bed in het midden van de kamer. Ik hoorde hem mompelen vanuit de badkamer, maar ik sloot mijn oren er voor af. Ik wilde niet meer vertrouwd raken met deze jongen en zijn gewoontes.

I don’t listen, just do what’s said and sound
Whatever’s necessary to reclaim the crown
Who’s the bravest now, who will take us out
I will overcome it instead of breaking down
And you won’t miss the way I will flip that day
And make the truth just switch in a twist of faith

Hij kwam de badkamer uit, en stond stomverbaasd tegenover mij. Ik stapte van het bed. ‘Hallo Bill.’ Zijn mond klapte dicht, en toen weer open. ‘Wie, wie ben jij? Wat doe je hier?’ ‘Ik ben niemand en iedereen, ik ben het leven en de dood. Ik ben je beste vriend, en je grootste vijand. Ik weet alles van je Bill Kaulitz, ik weet waar je woont, wat je doet als je alleen bent, ik weet alles. Ik ben een assassin.’ Hij keek me nog steeds stomverbaasd aan. ‘Misschien heldert dit wat op.’ Zei ik, terwijl ik het briefje van mijn opdrachtgever naar hem toegooide. Hij las het, en toen hij klaar was met lezen, keek hij op. Nu met angst in zijn ogen. Ik haalde het mes uit mijn riem. ‘Het is tijd voor jou om te gaan.’ En ik stak toe. 1, 2, 3, 4 stoten. In zijn hart, zijn beide longen en in zijn maag. Hij zou niet lijden. Hij was op slag dood.

I won’t break or fall
Hunt them down till I find every
Last damn soul
Making my way home again
The chosen
(Run away, your faith is sealed)
The chosen
(Run away, make it real.)

Ik stopte het mes weer in mijn riem, en sloot met een bijna vriendschappelijk gebaar de ogen van de dode zanger. ‘Het spijt me, dat jij het dit keer moest zijn, beste Bill.’ Ik hoorde gestommel op de gang. Iemand klopte op de deur, ‘Bill? Ik weet dat je hier bent, het spijt me van wat ik net zei. Ik meende het niet.’ Een sleutel werd in het slot gestoken, maar ik wachtte niet tot de jongen werd gevonden. Ik vluchtte door het raam naar een ander balkon. Het laatste wat ik hoorde van de jongen met de dreadlocks was een ijzingwekkende gil.

Dit is een extra uitzending van het Sterrennieuws. Wij hebben spijt u deze mededeling te moeten brengen, maar om half 10 vannacht is de beroemde zanger van Tokio Hotel, Bill Kaulitz, vermoord. Hij is aan het einde gekomen door 4 dolkstoten in zijn maag, hart en beide longen. Vermoedelijk was dit het werk van een huurmoordenaar. Ook is er een briefje gevonden bij het lichaam. De details daarvan mogen nog niet vermeld worden, maar de politie is de dader op het spoor. Tom Kaulitz, gitarist en tweelingbroer van het slachtoffer is met een ernstige shock in het ziekenhuis opgenomen. Het is nog niet bekend of hij de morgen haalt.

Een zin die je vast wel eens vaker hebt gehoord. Ik denk dat bijna alle mensen al eens uitgemaakt zijn voor wannabe, of in ieder geval in een hokje zijn geplaatst waar ze zelf niet vinden dat ze thuishoren.

Hokjes denken lijkt zo makkelijk, je komt iemand tegen met zwarte kleren en te veel lawaai uit zijn oordopjes, en hij of zij is Gothic. Als er dan ook nog wat uitgelopen make-up op zit, en misschien een skinny jeans, is het natuurlijk geen Gothic, maar een Emo. En als die persoon dan zelf zegt: “Ik ben Emo.” Is het een wemo, een wannabe-emo.

Simpel, zou je zeggen, maar dat is het niet. Want stel nou, dat iemand aan jou zou vragen: “In welk hokje plaats jij jezelf dan?” Tja, dan sta je even met je mond vol tanden. Want, ookal vindt je dat je zelf heel erg Emo bent, je kan het niet zeggen, want dan ben je een wannabe. Daarbij, je luistert ook Rihanna, om maar eens wat te noemen, en dat is weer niet Emo.

Mensen vinden het makkelijk om anderen in hokjes te duwen, maar als ze dan moeten zeggen wat ze zelf zijn, dan wordt er langer over na gedacht, en komt men (bijna) altijd tot de conclusie: “Ik pas niet in een hokje, ik ben gewoon mezelf.”

Het komt er dus eigenlijk op neer, dat iedereen in de wereld in hokjes is te plaatsen, behalve jijzelf. Maar ja, als je daar even over nadenkt, is dat niet logisch. Je plaatst jezelf niet in een hokje, omdat je van jezelf weet dat je niet voldoet aan alle punten die bij dat hokje horen. Maar als je het meisje dat je gisteren tegenkwam – die je zo in het hokje hardcore zou hebben geduwd – beter zou kennen, zou je erachter komen dat haar favoriete band Metro Station is. Misschien is haar favoriete nummer wel Love Story van Taylor Swift, of is haar grootste hobby kleedjes haken met haar oma.

Je weet dit soort dingen niet, en je kunt ze ook niet weten, tot je diegene beter hebt leren kennen.

Waarom bouwen mensen dan toch hokjes om andere mensen heen? Ik denk dat het is omdat ze zich zekerder willen voelen. Als je een naam aan iemand kan geven, of ze in een hokje kan plaatsen, voel je je meteen een stuk zekerder. Ik weet het van mezelf, ik vind het leuk om rustig ergens in de stad mensen te zitten kijken, en deze vervolgens dan in te delen in hokjes.

Je kan het zielig vinden, maar ik leef dan helemaal op als ik iemand uit het hokje Skater, Emo, Alto of iets dergelijks voorbij zie komen, en ik duik heel onopvallend weg als ik iemand langs zie komen die ik in een dreigender hokje, zoals hardcore of gewoon eng plaats.

Denk er maar eens over na, je voelt je gewoon zekerder als je mensen ergens kan plaatsen. Het wordt pas echt eng als je mensen niet in een hokje kan zetten, omdat je dan niet weet wat je kan verwachten, en omdat je jezelf niet ergens op kan voorbereiden.

Er is dus eigenlijk niks mis met het in hokjes plaatsen van mensen. Waar wel wat mis mee is, is het beoordelen van mensen op het hokje waar je ze in plaatst, daar moet je overheen zien te kijken, maar daar ga ik een andere keer wel over zeuren.

 In mir wird es langsam kalt
wie lang können wir beide
hier noch sein
Bleib hier
die Schatten wollen mich hollen
Doch wenn wir gehn
dann gehn wir nur zu Zweit

Ik veeg een plukje haar uit je gezicht, en ik bestudeer het goed.

Ik ken ieder deeltje van je gezicht haast uit mijn hoofd, maar het blijft prachtig om naar te kijken. Ik kan mezelf uren bezig houden, gewoon door naar je te kijken.

Ik streel met mijn vinger over je ooglid, langs je wimpers. Ze trillen even, maar je blijft toch doorslapen.

Ik zucht. Morgen moeten we weer weg. Ieder onze eigen gang gaan. Dan duurt het nog 5 dagen tot het volgende weekend, waarin jij dan naar mij toekomt.

Ik veeg de traan voorzichtig weg, en volg dan met mijn vinger de lijnen van je gezicht. Ik ga langs je wenkbrauwen, je ogen en je lippen. Als ik bij je oren ben aangekomen, beginnen je wimpers weer te trillen, en deze keer doe je je ogen open.

Vragend staar je naar me op. Ik geef je een zacht kusje op je lippen. ‘Ik hou van je.’

Du bist alles was ich bin und alles was duch meine Adern fließt
Immer werden wir uns tragen
Egal wohin wir fahren egal wie tief

‘Ik ook van jou.’ Antwoord je slaperig. Ik sta op en loop naar beneden. Ik pak twee borden, en begin een paar broodjes te smeren.

Ik hoor dat je de trap af komt lopen en de keuken ingaat. Ik hoor je naar me toekomen, maar ik doe alsof ik het niet hoor, omdat ik weet hoe leuk je het vindt me te verrassen.

Opeens voel ik twee handen om mijn heupen. Je mompelt wat in mijn haar. ‘Wat zei je?’ ‘Ik hou ook van jou.’

Ik voel me warm worden vanbinnen. Ik draai me om, en kus je. Even blijven we zo staan. Beide het moment van samenzijn niet willen verbreken. Dan maak ik me los uit je armen. ‘Ga maar weer naar boven, ik kom zo.’ Je draait je om, en loopt naar boven.

Ich will da nicht allein sein
lass uns gemeinsam
in die Nacht
Irgendwann wird es Zeit sein
lass uns gemeinsam
in die Nacht

Als ik even later met een dienblad met broodjes en drinken naar boven kom lopen, zie ik dat je weer in slaap bent gevallen. Ik zet het dienblad neer, en ga naast je liggen. Ik druk zachtjes een kusje op je neus. Als je geen reactie geeft, ga ik met mijn vinger over je oor. Je beweegt onrustig en opent je ogen. Ik weet precies waar je wel en niet tegen kan, net zoals jij dat weet van mij. Je gaat rechtop zitten, en ik geef je een broodje aan. Samen eten we onze broodjes op. Ik veeg de kruimels van het bed, en voel me dan weer moe worden. Het is nog niet zo laat. Het duurt nog minstens 3 uur voordat de eerste trein naar huis vertrekt. Je komt achter me zitten, en streelt met je hand langs mijn nek. Ik ril, en je slaat je armen om me heen.

Ich höre wenn du leise schreist
spüre jeden Atemzug von dir
Und auch
wenn das Schicksal uns zerreißt
Egal was danach kommt
das teilen wir

Ik voel je adem in mijn nek, en leun achterover, tegen je aan. Ik schuif net zolang heen en weer tot ik lekker lig. Ik gaap. ‘Ben je nog moe?’ Vraag je bezorgd. Ik knik loom, en zak naar onderen, tot ik tegen je borstkas aanlig. Ik doe mijn ogen dicht, en haal rustig adem. Zoals ik nu lig, kan ik je hart horen, en dat kalmeert me. Ik voel dat jij ook gaat liggen, en ga wat anders liggen, zodat je nu achter me ligt.

Je slaat je armen om mijn buik, en zo blijven we liggen, totaal ontspannen. Het moment waar we samen van genieten delend.

Ich will da nicht allein sein
lass uns gemeinsam
in die Nacht
Irgendwann wird es Zeit sein
lass uns gemeinsam
in die Nacht

Een plotselinge angst overvalt me, straks moet ik weer naar huis, weer 5 lange dagen weg van jou, van je zachte aanrakingen en je lieve kusjes. Ik wil dat niet weer achterlaten, ik wil dat je gewoon altijd bij me bent. ‘Rustig maar, het is al goed.’ Fluister je in mijn oor, als ik iets te gespannen raak. Je streelt over mijn zij, en ik ril.

Ik vind het heerlijk als je dat doet, maar ik kan er totaal niet tegen. Ik kijk op het klokje naast het bed, en zucht. Ik moet me aan gaan kleden, anders haal ik de bus niet. Ik sta op uit bed, jou erin achterlatend. Je blijft kijken, steunend op een elleboog, hoe ik me aankleed. ‘Kyara?’ ‘Ja?’ ‘Je bent mooi.’ Ik glimlach, en kus hem nog een keer. ‘Nu moet je opschieten, anders kun je me niet wegbrengen lief.’ Hij knikt, en kleedt zich ook snel aan.

In die Nacht irgendwann
In die Nacht
nur mit dir zusammen!

Rustig wachtend op de bus staan we bij de bushalte. Wij zijn de enigen hier. Dat moet ook wel, want wie is er ook zo gek om op zondag om half 10 al met de bus te gaan? Ik stond rustig tegen mijn lief aangeleund. Mijn lief. Want klinkt dat toch leuk. Ik draaide me om. ‘Wat is er?’ Vraag je? ‘Ik ben blij dat ik jou tegenkwam, toen die dag, wat zou ik zonder jou zijn?’ ‘Waarschijnlijk dood en begraven, als die gek nog even door was blijven slaan.’ Was het droge antwoord. Ik glimlachte, en sloeg mijn armen om je nek. ‘Ik hou van je, gek van me.’ Achter me hoorde ik getoeter.

‘Gaan jullie nog instappen, of hoe zit dat?’ Riep de buschauffeur.

Halt mich sonst treib ich
alleine in die Nacht
Nimm mich mit und halt mich

Sonst treib ich alleine in die Nacht
Ich will da nicht allein sein
lass uns gemeinsam
in die Nacht
Irgendwann wird es Zeit sein
lass uns gemeinsam
in die Nacht

We stapten samen in de bus. Samen liepen we door tot achterin, waar we loom op de bang hingen. Na een tijdje gewoon zwijgend naar elkaar te kijken, zag ik vanuit mijn ooghoek iets bekends. Ik drukte snel op het knopje, en de bus ging vol op de rem. We liepen snel door naar voren, de bus uit.

Eenmaal op het station hoefde ik alleen mijn kaartje maar af te stempelen, ik had een retourtje gekocht.

Nog steeds zwijgend liepen we naar het perron, waar ik me omdraaide naar hem. ‘Dit was het dan weer.’ Hij knikte. Zonder verder ergens woorden aan vuil te makend, zoenden we.

Lang.

Opeens werden we door een passerende man weggeduwd. Ik liet je los, viel naar achteren, richting de rails. Ik zag de trein al aankomen, ik wist dat dit het einde zou zijn.

Opeens sloten stevige vingers zich om mijn pols. Net op tijd trok je me terug van het gevaar.

Je hield me in je armen. Ik trilde, en van schrik stroomden de tranen over mijn wangen. Ik voelde in mijn haar en nek dat jij het ook niet droog hield. Je leek te worstelen je stem weer terug te vinden. Schor klonk: Ik laat jou nog lang niet gaan, als we sterven, doen we dat samen. Je knuffelde me, en gaf me een duwtje. Ik stapte de trein in, en ging bij het raampje zitten.

Du bist alles was ich bin
und alles
was durch meine adern fließt

Verdrietig staarde ik naar buiten. Je drukte een kus op je vinger, en duwde hem tegen het raam. Ik deed hetzelfde vanaf de andere kant. Opeens kwam een liedje in mijn hoofd op. ‘Wir sterben zusammen, zusammen bis in den Tod.’ Neuriede ik zachtjes.

De trein zette zich in beweging, en ik zag je een stukje meerennen. Ik legde mijn hand en hoofd tegen het raam. Nog 5 lange dagen, en dan zou je naar mij toekomen. Nog 6 lange weken, en we zouden samen zijn, voor 3 lange maanden.

En toch, ik mis je nu al.

Die stomme eikel! Huilend lag ik op het bed. Hij had het weer gedaan. Me verleid zoals alleen hij het kon, en me daarna was ik weer niets voor hem. Ik kon er niet meer tegen, ik wist dit keer gewoon dat hij dit zou doen, maar ik trapte er toch weer in. Hoe boos ik ook op hem was nu, ik wist dat ik, als ik zijn glanzende ogen weer zag, ik hem toch weer zou laten, hem weer zou vertrouwen. Alleen daarna had ik spijt, spijt omdat ik wist dat dit de zoveelste keer was dat ik me door hem had laten gebruiken. Ik schrok op uit mijn gedachten, de deur ging langzaam open. ‘Je had de deur niet op slot, kan ik even bij je komen zitten?’ Niet weer, daar was hij weer. ‘Dat mag.’ Ik probeerde zo ijzig mogelijk over te komen, terwijl ik vanbinnen totaal in verwarring was.

Hallo
Du stehst in meiner Tür
es ist sonst niemand hier außer Dir und mir
Okay, komm doch erst mal rein der Rest geht von allein
in Zimmer 483

Hij stapte naar binnen, en deed de deur weer dicht. Ik deed mijn ogen dicht, en voelde dat hij naast me op het bed kwam zitten. Het was een tijdje stil. ‘Het spijt me, weet je.’ ‘Nee, dat weet ik niet.’ Ik hoorde hem zuchten. Ik voelde zijn warme hand op mijn heup. Hij draaide me naar hem toe. ‘Kom op, dit is al moeilijk genoeg om dit te zeggen, en als jij dan ook nog niet meewerkt!’ Ik draaide me naar hem toe, ‘waarom?’ Meer hoefde ik niet te zeggen, hij wist meteen waar ik het over had. ‘Ik weet het niet. Het gebeurt gewoon.’ Het lampje naast mijn bed flikkerde, en ging toen uit. Kuthotel. Kutlampje. Kutjoch.

Hier drin’ ist niemals richtig Tag
Das Licht kommt aus der Minibar
Und morgen wird’s hier auch nicht hell
Willkommen im Hotel

‘Nou, zeg wat je wil zeggen, en ga dan.’ Hij moest maar eens weten dat ik niet alles van hem pikte. Hij trok me omhoog, zodat ik in zijn ogen keek. Met een wende ik mijn blik af, maar luisterde aandachtig naar wat hij te zeggen had. ‘Het spijt me heel erg, het had niet mogen gebeuren gisteren, maar ik weet niet wat me bezielde.’ Ik draaide me om, zo’n slap excuus had ik nog nooit gehoord. ‘Mira, ik meen het! Het spijt me, ik wil niet dat je boos bent. Ik wil erover praten. Alleen praten.’

Wir wollten nur reden
und jetzt liegst Du hier
und ich lieg daneben – reden – reden

Ik ging rechtop zitten, en duwde een kussen onder mijn rug. ‘Ga je gang.’ Ik kon de boosheid gewoon niet langer volhouden. Dat “Ik wil niet dat je boos bent.” had zo schattig geklonken. ‘Het spijt me, ik kan niet beloven dat het niet nog eens gebeurd, maar wel dat ik normaal tegen je doe. Weetje, ik vind je eigenlijk best aardig enzo.’ Ik probeerde een lachje te verbergen, maar dat mislukte. Hij knuffelde me. ‘Ben je nu niet boos meer?’ ‘Nee, viel het op?’ lachte ik. Er werd op de deur geklopt. ‘Mira, ben je daar?’ We keken elkaar aan. ‘Nee, ik ben er niet, stoor maar even niet.’ De voetstappen verwijderden zich.

Komm her, wir werden nicht gestört
Das hab ich schon geklärt – don’t disturb
Egal, wo wir morgen sind
Die Welt ist jetzt hier drin’ – leg Dich wieder hin

Hij begon te praten, over zijn vrienden en meer. Ik luisterde eigenlijk niet helemaal meer. Ik keek alleen maar naar zijn lippen, perfect gevormde, rode lippen. Ik merkte dat hij gestopt was met praten en me vragend aankeek. Ik schudde mijn hoofd. Weg gedachtes, het is nu net goed. ‘Wat zei je?’ Hij lachte. ‘Ik zei: mijn verhaal boeit je wel hè.’ Ik bloosde. ‘Ik was, uhm, afgeleid.’ Hij begon te grijnzen. Dit voorspelde niet veel goeds. Ik bloosde, en hij trok me wat dichter tegen zich aan. ‘Wat leidde je zo af dan?’ vroeg hij onschuldig.

Ich hör’ Dir zu, seh dein Gesicht
Deine Lippen öffnen sich
Red’ langsam, bitte nicht zu schnell
Willkommen im Hotel

‘Ehm, niks hoor, ik was gewoon, aan het kijken.’ Stamelde ik. Zijn ogen begonnen te twinkelen. Ik kon nu niet meer wegdraaien, hij had zulke mooie ogen. Ik had wel eens horen zeggen dat ogen de spiegels van de ziel zijn, maar ik had het nooit geloofd. Nu, 10 jaar later, wist ik zeker dat de vrouw die me dat vertelde gelijk had. Zijn ogen zeiden wat hij dacht, wat hij wilde. Ik zuchtte licht, en gaf toe aan de drang. Ik speelde het spelletje mee, voor de zoveelste keer.

Wir wollten nur reden
und jetzt liegst Du hier
und ich lieg daneben – reden – reden

Opeens ging mijn telefoon. Het verpeste de sfeer die was komen te hangen. ‘Met mij.’ ‘Hai schatje!’ ‘Ow, hoi mam.’ ‘Je klinkt niet enthousiast, stoor ik?’ ‘Nee hoor, ik ben gewoon een beetje moe, kun je het kort houden?’ In mijn ooghoek zag ik dat hij ook zijn mobieltje pakte, die net afging. ‘Wie hoor ik daar Mira, heb je een jongen bij je op de kamer?’ ‘Nee mam, dat is de TV, maar wat was er nu?’ ‘Niks hoor, ik wou alleen weten hoe het met je was, en wanneer jullie morgen nou aankomen.’ ‘Het gaat goed met me, en we komen morgen rond half acht bij school. Maar als je het niet erg vindt, ik ben moe, dus ik ga liever slapen.’ ‘Is goed schat, trusten.’ ‘Trusten mam.’ Ik hing op, ik vond het niet leuk om tegen haar te liegen. ‘Ik keek op, en zag dat hij me aanstaarde, met een ondeugende blik. ‘Je wou gaan slapen?’ playbackte hij, terwijl hij luisterde naar het verhaal dat aan de andere kant van de lijn werd opgehangen. Alweer bloosde ik, ik moest het toch eens af gaan leren. Toen hij had opgehangen, zette hij met een demonstratief gebaar onze mobieltjes uit. ‘Zo, nu worden we niet meer gestoord.’

Vor der Tür Alarm, die ganze Welt ruft an
Alle zerren an mir, ich will mit keiner außer Dir – reden, reden

Ik glimlachte, en stapte van het bed. Ik gaf hem een zacht zoentje op zijn hoofd toen ik langs hem liep, en deed de deur op slot. Ik ging weer bij hem op bed liggen. Stiekem had ik het wel geweten, we wilden allebei meer dan alleen praten.

Wir wollten nur reden
und jetzt liegst Du hier
und ich lieg daneben – reden – reden

Kill Hannah – Songs That Saved My Life

Verhaal:

Good Charlotte – I Just Wanna Live

Avril Lavigne – Nobody’s Home

Green Day – Jesus Of Suburbia

Blink-182 – Don’t Leave Me

Jonas Brothers – Time For Me To Fly

The Songs That Saved My Life

Weer een dag, een week, een maand voorbij. Variatie zit er al een lange tijd niet meer in de dagen. Opstaan, school, les, pauze, les, naar huis, eten en weer slapen gaan. Natuurlijk, er is meer.

Jij, jij bent er altijd, iedere dag, jullie allemaal.

Iedere dag weer, ben jij er.

Jij, die zich steeds maar weer begint te irriteren aan mij, waar ik ook ben, en wat ik ook doe.

En jullie, die me pijn doen, iedere dag weer.

Oh nee, geen fysieke pijn hoor, oh nee, dat zou nog ingewikkelder worden.

Nee, de pijn die jullie me doen, komt vanbinnen.

Gemene steken onder water, schriften die “opeens” kapot zijn, commentaar op mij dat nét zo hard wordt gezegd dat het te horen is, mijn pennen, die, hoe vaak ik ze ook koop, steeds weer verdwijnen.

Kleine dingetjes, zo klein, dat zelfs al zou ik er bewijs voor hebben, er toch niks tegen gedaan zou worden.

En denk je nou echt dat ik het niet merk, als je weer bezig bent met roddelen over mij?

Het hele groepje, dat zich je vrienden noemt, jullie haten me.

Waarom?

just wanna live, just wanna live, just wanna live

just wanna live, just wanna live, just wanna live

Wat heb ik jullie aangedaan dat jullie nou nooit eens normaal tegen me kunnen praten?

Als ik het zou durven vragen, zou ik geen duidelijk antwoord krijgen. Volgens mij weten jullie het zelf niet eens.

Het antwoord zou waarschijnlijk worden: “Je bent gothic.”

Maar dat is niet waar, het is al lang daarvoor begonnen.

Eigenlijk, kan ik me maar 3 jaar herinneren waarin normaal tegen me werd gedaan door jullie.

Mijn eerste twee jaar op de basisschool, omdat ik toen nog niet met jullie omging, jullie nog niet kende.

Nee, toen zaten jullie in een andere klas, en kleuterklassen hadden geen pauzes samen.

Eenmaal in groep 3, toen begon het.

Dingen afpakken, slaan, schoppen, een keer zelfs in de sloot geduwd.

Maar nooit als er iemand bij was, nee, want mijn vriendinnen waren wel “cool”, en als die boos op jullie zouden worden, dan was het goed verkeerd.

En daarna, op de middelbare, je zou toch denken dat jullie me nu met rust zouden laten.

Maar nee, het ging verder.

What’s wrong, whats wrong now?
Too many, too many problems.
Don’t know where she belongs, where she belongs.
She wants to go home, but nobody’s home.
That’s where she lies, broken inside.
With no place to go, no place to go, to dry her eyes.
Broken inside.

Nog 3 jaar langer heb ik in de klas gezeten bij jou.

Er ging geen week, haast geen dag voorbij of je probeerde me wel te vernederen, te kleineren, zoals je al die jaren ook al had gedaan.

En mensen gingen meedoen.

Ik werd gemeden, want als ze met mij om zouden gaan, dan zou jij hun ook nog wel eens kunnen gaan “aanpakken”.

Steeds meer mensen kreeg je mee in je valse spelletjes. Steeds meer mensen zette je tegen me op.

En ik, ik raakte steeds meer gesloten, ik had het vertrouwen in de meeste mensen verloren. Uiteindelijk zou toch iedereen aan jou kant staan, dat had ik ook al gemerkt met eerdere vriendinnen van me.

Want ja, als puntje bij paaltje kwam, dan werd jou kant toch keer op keer gekozen.

Toen kwam ik op een punt, dat het me niet meer uitmaakte.

Leven of niet, het maakte niet meer uit.

Het vertrouwen dat ik had, was nu echt helemaal weg, ik wilde niet meer, ik was al zo vaak bedrogen, het was jullie bijna gelukt.

I don’t care if you don’t
I don’t care if you don’t
I don’t care if you don’t care

I don’t care if you don’t
I don’t care if you don’t
I don’t care if you don’t care

I don’t care if you don’t
I don’t care if you don’t
I don’t care if you don’t care

I don’t care if you don’t
I don’t care if you don’t
I don’t care if you don’t care

I don’t care

Toen kwam als een redding gestuurd door hogere sferen, het nieuws dat ik niet overging, ik bleef zitten.

En eindelijk, eindelijk was ik verlost van jou, van al je pesterijen, van al je kleineringen.

Een nieuwe klas, en een nieuwe kans, zoals ik me bleef voorhouden.

Het begin was wat moeilijk, maar het ging steeds beter, en langzaam aan kreeg ik het vertrouwen in de mensen om me heen weer terug.

Ik begon weer te praten, werd weer vrolijk, maar de overblijfselen van wat jij me aan had gedaan bleven.

De herinneringen aan al het slechts dat mensen kunnen doen, stonden in mijn arm gemerkt. Ik kon het niet vergeten, maar wel negeren, en verder leven.

Ik had een tweede kans gekregen, en die pakte ik met beide handen, ik was gelukkig.

Maar toen kwam hij.

Van de buitenkant een eikel eerste klas. Altijd bezig mensen, en dan vooral mij, te irriteren, maar het maakte me niet uit.

Ik vertrouwde hem, vond alles wat hij deed goed, praatte het goed tegenover vrienden.

Hoe gemeen hij ook was, wat mijn vriendinnen ook van hem vonden, ik negeerde het, ik zag alleen zijn goede kanten.

Zijn goede kanten, die mijn vriendinnen blijkbaar niet zagen.

Maar ja, ze waren er ook niet bij die avond, ze wisten niet hoe overtuigend jij kon zijn, hoe lief.

En ze wisten ook niet hoe leuk ik je eigenlijk wel niet vond.

Maar ja, uiteindelijk kregen ze toch gelijk, hij vond me niks, ookal leek het soms anders te zijn.

One more chance, I’ll try this time
I’ll give you yours, I won’t take mine
I’ll listen up, pretend to care
Go on ahead, I’ll meet you there

Nu ben ik weer op een nieuwe school, nog steeds met een leuke klas.

Ik heb het gezellig, ben altijd bij mijn vrienden. Maar jij blijft me achtervolgen.

De gevolgen van wat jij al die jaren hebt gedaan, blijft bestaan.

Littekens zijn nog niet vervaagd, en mensen blijven me raar aankijken, zonder de moeite te doen om de echte ik te leren kennen.

Mensen die zonder reden verkondigen dat ze me haten, mensen die gemene trucjes uithalen met mij.

Gelukkig heb ik nu vrienden die niet aan de zijlijn blijven staan kijken.

Nee, deze vrienden helpen me, verdedigen me, doen juist datgene wat nodig is.

Vrienden, die ervoor zorgen dat er weer wat variatie in de dagen komt, dat jij me met rust laat en dat alles eindelijk eens goed is.

Vrienden die van me houden, en me niet in de steek zullen laten.

The gates of heaven will open wide
I will be
I will rise
There won’t be compromise
As I take to the open skies

Op een dag, misschien, zal ik alles wat jij deed kunnen vergeten,

Die dag, zal ik helemaal gelukkig zijn.

Ik zal verder maar niet al te veel over mezelf vertellen, ik denk niet dat je daar heel veel meer door in dit in blog geïnteresseerd raakt. Je zult hier veel over mij tegenkomen in de verhalen die ik schrijf, en de andere blogs die ik maak. Als je dus echt wat over mij wil weten, moet je die maar gewoon goed doorlezen